At Nalı Nazardan Korur mu?
O Günden Beri Her Şey Farklı
Kayseri’de, dağların rüzgârını hissettiğimiz o yaz sabahı, hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını anlamıştım. O sabahı bir kez daha hatırlıyorum. Dışarıda güneş yeni doğmuş, sokaklar sanki her zamankinden biraz daha sessizdi. Belki de ben o anlarda yalnızca kendi kalbimi duyuyordum. İçimde, her geçen gün büyüyen bir umut ve bir parça da korku vardı.
O günün öncesi, her şeyin çok farklı olduğu bir zamandı. Her sabah olduğu gibi kahvemi içip, günün planlarını yapıyordum. Gözlerim pencereye, Kayseri’nin dağlarına kayarken, aklımda hiçbir şey yoktu. Ama sonra onu gördüm. Yaşadığımız sokağın tam köşesinde, bir at… Huzur verici bir sessizlik içinde, yavaşça yürüyordu. Tüyleri rüzgârda savruluyor, bakışları ise sanki bilinçli bir şekilde bana doğruydu.
İlk başta sadece merak ettim, sonra hissettim. O at, sanki hayatımda olmasını istediğim bir şeydi. Yavaşça ilerleyen, her adımında kararlılık ve özgürlük izleri bırakan bir şey. Bir yandan bu kadar huzurlu bir varlık, Kayseri’nin arka sokaklarında nasıl olur da bu kadar yabancı olabilir diye düşündüm.
İçimden gelen o tuhaf duygu, beni ona doğru çekiyordu. Bir şeyler anlatmak istiyordum ama o an kelimeler eksikti. İşte o anda, bir eski efsane aklıma geldi: “At nalı nazardan korur.”
Beni Güçlü Kılacak Birşey Arayışı
Bu söz yıllardır hayatımda duydum ama nedense o gün, o atın gözlerine bakarken, o kadar derin bir anlam taşıyormuş gibi hissettim ki… Belki de yıllardır içimde taşıdığım, çevremdeki insanların farklı bakış açılarına, söylemlerine karşı duyduğum hayal kırıklığının, belirsizliğin bir yansımasıydı. Belki de her şeyin bana göre değil de, başkalarına göre şekillenmesi…
İnsanların dedikleri her şey, sözcükleri sanki birer yük gibiydi. Kayseri’nin sokaklarında dolaşırken, gözlerimdeki yıldızlar giderek sönüyor gibiydi. O zaman fark ettim; belki de bu atın nalı, nazardan çok daha fazlasını koruyor. O sabah, bir göz atış ve bir nefesle içimde doğan yeni bir güçtü. Yalnızca sözlerin değil, kendimi de koruyacak bir şey arıyordum. O an at nalı, sadece bir koruma değil, bir umut simgesi olmuştu.
Hayal Kırıklıkları ve Umut
Zamanla atın nalı, nazara karşı bana güven veren bir sembol olmaktan çıkıp, yaşadığım o duygusal karmaşaya ışık tutmaya başladı. Her adımda daha fazla hatırlatıyordu bana: “Hayat bazen nazardan değil, insanın kendi korkularından bozulur.” İşte o sabah, bu gerçeği kabul ettim.
Herkesin yaşamında bir dönem vardır, ya da belki de defalarca yaşanır, insanın içini kemiren o yalnızlık duygusu… Kayseri’de bu yalnızlık bazen rüzgârla gelir, bazen de dağların sessizliğinde kaybolur. Ama ben, o sabah o atın nalına baktım ve kendimi fark ettim. Nazardan çok daha fazlasını taşıyordu. O nal, her kırık kalbin, her kırılmış düşün, her bozulmuş hayalin bir parçasıydı ve bana, “Evet, sen bu mücadeleyi kazandın” diyordu.
Günler geçtikçe, atın nalının bana hissettirdiği o büyüleyici güven, her adımda biraz daha arttı. İnsanların dedikoduları, yanlış anlamaları, beklenmedik olaylar hepsi kayboldu. O nal, sanki bana “Sadece kendine güven, başkalarına değil” demek istiyordu. Evet, belki de nazar diye bir şey yoktu ama kendi duygularımızı dışarıdan gelen etkilere karşı koruyacak bir şeyler bulmak, bir nevi içsel huzuru sağlamak gerçekten çok önemliydi.
O Anın Gücü
O sabah ne kadar karışık ve belirsiz hissettsem de, hayatımda bir şey değişmişti. Nazara karşı koruyan bir at nalının gücünden çok daha fazlası vardı. İçimdeki güç, güven ve umut, her şeyin önündeydi. Hayatın bana sunduğu her anı bir armağan olarak kabul etmeye başladım.
O an, at nalı bana sadece bir sembol değil, bir yol gösterici olmuştu. Nazara karşı bir koruma sağlıyor muydu? Bilmiyorum. Ama bana, kendi içimdeki gücü bulmamı, kırgınlıklarımı ve endişelerimi arkada bırakmamı öğrettiydi.
Ve belki de her şeyin içinde bir anlam vardır. Nazardan daha fazlasını anlamak için gözlerimi kapatıp, yalnızca hissettiklerime odaklanmam gerektiğini fark ettim. Çünkü bazen, her şeyin göründüğü gibi olmadığını anlamamız zaman alır.